Hávaðagjafar í útblásturskerfum bifreiða

Bíll er alhliða hávaðagjafi sem inniheldur hávaða af ýmsum toga. Þar sem enginn af hávaðagjafanum í bílnum er alveg lokaður (sumir eru aðeins lokaðir að hluta) fer hávaðinn sem geislar frá öllum bílnum eftir hljóðstigi, eiginleikum og samspili hvers hljóðgjafa.
Hægt er að skipta hávaðaupptökum bílsins í grófum dráttum í vélarhljóð og hávaða í undirvagni, sem tengjast aðallega vélarhraða og hraða bílsins.
Vélarhljóð
Vélarhljóð er aðal hávaðauppspretta bílsins. Vélarhljóð má skipta í loftaflfræðilegan hávaða, vélrænan hávaða og brunahljóð.
Loftaflfræðilegur hávaði felur aðallega í sér hljóð frá inntak, útblástur og viftu. Þetta er hávaði sem stafar af titringi lofts sem stafar af snúningi inntaks, útblásturs og viftu, og þessi hluti hávaðans er beint út í nærliggjandi loft. Þegar það er enginn inntaks- og útblásturshljóðdeyfi er útblásturshljóð stærsti hávaðagjafi hreyfilsins, síðan inntakshljóð. Viftuhljóð er líka oft einn helsti hávaðagjafinn, sérstaklega í loftkældum brunahreyflum.
Vélrænn bruna hávaði
Erfitt er að greina nákvæmlega á milli brunahávaða og vélræns hávaða. Til þæginda fyrir rannsóknir er hávaði sem geislað er út á við af þrýstings titringi sem myndast við bruna í strokknum í gegnum strokkhausinn, stimpla-tengistangir-sveifarás-hreyfilhús er kallað brunahljóð. Hávaðinn sem er spenntur af titringi sem stafar af áhrifum stimpilsins á strokkafóðrið, vélrænni höggið milli tímatökubúnaðarins, ventilbúnaðarins, innspýtingarkerfisins og annarra hreyfanlegra hluta er kallað vélrænni hávaði. Almennt er brunahljóð dísilvéla með beinni innspýtingu hærra en vélrænni hávaði, á meðan vélrænni hávaði óbeinna innspýtingarvéla er meiri en brunahljóð, en brunahljóð er meiri en vélrænni hávaði þegar keyrt er á lágum hraða. Bensínvélar brenna mjúklega og hlutarnir eru líka minna stressaðir, þannig að brunahljóð og vélrænni hávaði eru minni en í dísilvélum.
Hávaði í undirvagni bifreiða
Inniheldur gírkassa (gírkassi, gírkassa osfrv.), dekkjahljóð, bremsuhljóð, loftaflfræðilegan hávaða sem myndast af yfirbyggingunni o.s.frv.
Auðkenning hávaðagjafa er að greina hinar ýmsu hljóðgjafar á vélinni, skilja gangverk titrings og hávaða, ákvarða staðsetningu titringsgjafa og hljóðgjafa, greina eiginleika hljóðgjafans (þar á meðal tegund hljóðgjafa, stærð hljóðstigs, tíðnieiginleika, lögmáls hljóðbreytinga og útbreiðslu o.s.frv.), og raða þeim síðan í röð eftir stærð hávaða, þannig að hægt sé að ákvarða helstu hávaðagjafa.